world fulfilled with hatred
mind coloured with agony
every breath was such a sin
these scars reflected memories

never asked to be understood
cuz it's nothing worth with
please don't come any closer
im fine here,my palace of rubbish

------------------------------------
เมื่อโลกของฉันเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
เมื่อจิตใจฉัน...ทาทาบด้วยสีหม่นแห่งความเจ็บปวด
เมื่อทุกลมหายใจ...ไม่มีค่ามากไปกว่า "ตราบาป"ที่ทวีขึ้น
รอยแผลเหล่านี้...รอยแผลแห่งความทรงจำ

ฉันไม่เคยร้องขอความเข้าใจใดๆจากใคร
เพราะรู้ดีว่า...มันเป็นสูญเปล่า
แต่ได้โปรด อย่าเข้ามาใกล้เกินกว่านี้
ฉันมีความสุขดี

...ที่นี่...

วิมานโสมมของฉัน

ในเมื่อตอนนี้ฉันสำนึกตนแล้วว่า..."ฉันไร้ค่า"
แต่มันเจ็บปวดกว่านั้นมาก...
เมื่อตอนนี้คุณแสดงให้เห็นว่า..."ฉันเป็นสิ่งไร้ค่า ที่มีแต่สร้างปัญหาให้คุณ"

เป็นขยะที่เน่าเหม็น และนับวันรังแต่จะส่งกลิ่นชวนคลื่นเหียนมากขึ้นเรื่อยๆ

คุณคิดว่ามันยังไม่ถึงเวลา"ทิ้ง"มันไปอีกหรอ?

ฉันไม่เคยเรียกร้องให้ใครเห็นคุณค่า
ฉันไม่เคยอยากสร้างปัญหาให้ใครอีก
ปล่อยฉันไปเถอะ...ให้ฉันได้หนี
กลับสู่ที่ที่ฉันควรจะอยู่...ตลอดกาล