กลับมาแล้วค้าบ~~

กลับมาจากประตูน้ำ

ถึงวันนี้อาจจะไม่ได้ผจญกะจั๊วมากมายอย่างคราวไปพาหุรัด

แต่วันนี้...ก็รู้สึกแป้กๆกันมากมาย T.,T

เพราะไรอะหรอ??

......................................................................

วีรกรรมปฐมบท

ประมาณเกือบๆ 10 โมง ก็ไปถึงเดอะมอลล์ที่หมาย

โทรหาคายน้อยก็รออยู่ที่ประจำแล้ว....[จะกี่โมง ก็เสากระโดงแมค]

ก็ไปนั่งรอป๋ากะแซ่บ พอมากันครบก็เดินทางไปประตูน้ำทันที

วิ้ฮิ้วววววว~ท้องฟ้าแจ่มใส ไม่มีฝนตก วันนี้ต้องสดใสแน่ๆ(กี้คิดในใจ)

ออกจากเดอะมอลล์ ตอนแรกก็กะไปต่อรถตู้ไปอนุสาวรีย์ชัยฯแถวๆพันธุ์ทิพย์

แต่ไปถามคนที่วินรถตู้เค้าบอก รถไปแล้ว ไม่มีซะงั้น

แต่แล้ว!!!!เหมือนสวรรค์เมตตา รถตู้ปรากฏป้ายบอกที่หมายอนุสาวรีย์ชัยฯแล่นผ่านไป

4 นิ้ว ชี้พุ่งตรงไปที่เดียวกัน!!นั่นไงรถ!!!

อ๊าก~ไปนู่นแล้ว จะทันมั้ย คิดได้เท่านั้น 8 บาทาพร้อมใจกันวิ่งไปดักรถตู้ฝั่งตรงข้ามทันที

แต่แล้ว...มันเป็นรถตู้ของเดวิด คอปเปอร์ฟิลด์รึไงนะ(มันหายไปไหนฟะ -"- )

4 กุมารหาญกล้าเลยเปลี่ยนแผน เออ งั้นไปรถเมล์กันดีกว่า

วีรกรรมบทที่สอง

นั่งรอ ยืนรออยู่สักพักก็เริ่มเห็นอนาคต นั่นไง ปอ.ที่รอคอย(สายไรงะ จำไม่ได้ แต่รุว่าไปอนุสาวรีย์ฯ)

เห็นดังนั้น ป๋าลุกทันที!!!(เฮ้ย ก็ต้องลุกสิ ก็ป๋านั่งอยู่)

ขึ้นเลยไม่รีรอ ถามกระเป๋าว่าไปคนละเท่าไร

ฟ้าสาป!เค้าไม่ไปคับ ก็เลย ลงป้ายหน้า รับแอร์ ปอ. กันได้ 2 นาที

ลงเดอะมอล์~~(ได้ข่าวว่าเพิ่งเดินไปจากที่นี่ไม่ใช่เรอะ)

(อ่าว ก็กลุ่มเราเท่อะ ทำไมอะ นั่งรถเมล์ไป-กลับเดอะมอลล์)

แล้วในที่สุด 69 ...ความหวังสุดท้ายของเราก็มา

ไปถึงอนุสาวรีย์กันจนได้ (เห้อออ~)

555+ วันนี้เลยได้รู้ข้อดีอีกข้อของ 69 อีกข้อคือไร ไปจิ้นกันเอง คึคึ

วีรกรรมบทที่สาม

ต่อรถไปประตูน้ำกันเลยดีกว่า เพื่อไม่ให้เสียเวลา

พอถึงประตูน้ำไปได้ไม่กี่ก้าว ป๋าก็ได้ของ...(ของรักเฮียเป็ดรึป่าว 55+)

ทำให้รู้ก็คราวนี้แหละ ว่าต่อไปจะซื้อไร ให้ป๋าช่วยต่อดีกว่าเนะ

จากนั้นก็ตรงดิ่งไปหาวิกกันทันทีคับ

วู้ววววว ตื่นเต้น จะมีวิกเป็นของตัวเอง >w<

แต่...ห๊ะ เห...ชะอ้าว~

ทำไมมันเงียบอย่างงี้ ทั้งเงียบ ทั้งมืด

เริ่มลางไม่ดีแล้วสิ = =

ละร้านวิกในฝันของผมก็หายไปด้วย ฮึกๆๆ

แซ่บเลยโทรถามตามเบอร์ในนามบัตร (หมายจะจิกมาขายซะให้ได้ ฮ่าๆ)

ละจากคำบอกเล่าของแซ่บก็ได้ความว่า

"ปกติเค้าเปิดทุกวัน แต่วันนี้อาทิตย์เค้าให้น้องเค้าอยู่ร้านเปิดตอนเย็นๆ

ละวันนี้น้องเค้ามีธุระ เลยไม่ได้เปิดร้านค่ะ"

โธ่~โลกนี้มันโหดร้ายจริงๆด้วย T0T

เลยไปเดินหาอย่างอื่นกันสักพัก ตัดสินใจกลับมาตายรังดีกว่า

ต่อรถมาลงพันธุ์ทิพย์ ก่อนหน้านั้นก็มอบหน้าที่ให้คายน้อยบนบานต่อ

เจ้าพ่อเบญจกาเซท "ขอให้ได้รองเท้าครบทุกคนด้วยเห๊อะ~~

เอาละ ถึงพันธุ์ทิพย์แล้ว มาลุ้นกัน

ใจเต้นตึกตักๆๆ....ติ๊ง ชั้น 6 ประตูลิฟท์เปิด ถึงแล้วสินะที่ตัดสินชะตากรรม

และแล้ว.....

ว้ากกกกกกกกกกกกก!!!!~~~~~

ป้าไปหนายยยยยย ป้าไม่อยู่ โอ้ว ทำไมโกเซตตะเคราะห์ซ้ำกรรมซัดอย่างงี้(วะ ห๊า!)

ความรู้สึกหน้าร้านรองเท้านั้น เหมือนไม่ใช่แค่ร้านรองเท้า

นี่มันลานประหารชัดๆ โฮ~~~

มันต้องเป็นเพราะความผิดของผมแน่ๆ ที่ไปลบหลู่ชายงามศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 5

นี่แหละคับ ความผิดบาปอย่างมหันต์ของผม

อยากสารภาพว่าที่ทำเนี่ย ไม่ใช่เพราะไปแค้น รึเหม็นขี้หน้าใครทั้งนั้นนะ

แต่เป็นเพราะ "โคตรรักเอ็งเลย"ตะหาก

ผิดไปแล้ว เจ้าพ่อทั้งห้า ให้อภัยข้าน้อยด้วย ฮือๆ

เดี๋ยวจะนำ คายน้อย ป๋าหลง และแซ่บมาถวาย~(รวมถึงข้าน้อยด้วย ครึกๆ)

ส่วนไคคุง...

คงต้องบนเจ้าพ่อเบญจกาเซทอีกสักรอบ

[[...โปรดส่ง"ไค"...มารักโกเซทตะที อยู่อย่างนี้เราหงอยเกินไป...]]

แล้วข้าน้อยและโกเซทตะ จะรักแต่กาเซทตลอดไป~

สาธุ...

----------------------------------------------------------------------------------------------